Biz iki anneyiz. Bir zamanlar birimiz bankacı, diğerimiz ise reklamcıydı. "dı" diyoruz, çünkü  artık degiliz, şimdilerde işimiz gücümüz "Lilliput".

İstanbul'un ultra hızlı yaşamında “çalışan anne” olmanın zorluklarını bizzat  yaşayarak öğrenince, dedik ki “Çocuklarımız tüm gün bakıcı ile dört duvar arasında ne yapar, ne eder? Ne seyreder? Keşke beraber oyun oynayacağı, birlikte paylaşmayı öğreneceği arkadaşları olsa. Çocuklarımızla beraber haftasonu kahvaltıya gitsek, ama çocuklarla ilgilenen birileri de olsa!” Mesela biz sakin sakin çayımızı yudumlarken, bizim yaramazlara birileri oyun oynatsa... Öyle bir yer olsa ki, ısmarladığımız sahanda  yumurta soğumadan ve boğazımıza dizilmeden kahvaltımızı ederken, çocuğumuzla da beraber  olabilsek... Ve burası öyle şahane bir yer olsa ki, şöyle arada bir kafamızı dinlemek, eteğimizden birisi çekiştirmeden alışveriş yapmak istediğimizde, gözümüz arkada kalmadan bir kaç saatliğine çocuğumuzu  bırakabilsek... Hatta bu yer her doğum gününde evimizin savaş alanına (pasta savaşı  tabi ki) dönmesinden bizi kurtarsa, doğum günü partilerini de orada yapabilsek... "  Sonra dedik ki "Ee, niye biz yapmıyoruz? Bir annenin  sorunlarını en iyi başka bir anne anlar!"

Öyle değil mi?