Çocuğun sanatsal çabalarını taktir etme tarzı,onun yaratıcılığını teşvik etmek bir yapıta sahip olmaktan duyduğu zevki pekiştirmek için önemlidir.Burada yapılması önemli olan; 'bu da ne böyle' yerine 'harika görünüyor, bana biraz bundan söz edermisin?', 'Burada yaptığın atı yeşile boyamışsın, ben bu renk at görmemiştim' yerine 'görüyorum ki ev yapmışsın, ağaç yapmışsın,dağ ve güneş yapmışsın, sonra da hepsini siyaha boyamışsın,belki de siyah renkle çalışmak hoşuna gitmiştir' ya da 'seninle her zaman gurur duyuyorum' yerine 'yaptığın bu projeden çok gurur duyuyor olmalısın. Öyle mi?' gibi sözler söylemek onları kendi fikirlerini oluşturmaları ve kendilerini değerlendirmelerine yöneltmek açısından önemlidir.
Tamamıyla dışarıdan gelen iyi/kötü, doğru/yanlış gibi övgüler ya da yetişkin yargısına bağımlı olmak yaratıcılık devrelerini tıkar. Anne-babanın 'kendinle gurur duyuyor musun?' demesi, ona kendi kendini alkışlamayı öğretmiş olur.
Çünkü burada,yaptıklarından dolayı taktir edilmesi ve gurur duyulması gerekenin kendisi olduğunun ona hissettirilmesi önemlidir. Yaratıcı anne-babalar çocuklarına özgürce keşfedebilecekleri ilginç ve sevecen bir çevreden oluşan geniş bir tablo sunarlar.
Çocuklar nereye odaklanacaklarını kendileri seçerler. Bu,bahçedeki ya da evdeki küçük bir köşe olabilir. Öğrenmek, çocuğun kendi yaptığı bir şeydir, ona yapılan değildir. Bu sürece klavuzluk etme bilgeliğine sahip olabilirsiniz, ama bunu kontrol almaya gücünüz yetmez. Onu dinleyin,izleyin,çok sabırlı olun, bu yolculuğun zevkini siz de yaşayın. Çünkü göreceksiniz ki;ürün kendi başının çaresine bakacaktır.
